ریشه در خاک

اینم به افتخار سنگ کوچک که کوچ نکرده و ریشه در خاک داره:

به سلامتی

به سلامتی

به سلامتی درخت!
نه به خاطرِ میوش، به خاطرِ سایش.

به سلامتی دیوار!
نه به خاطرِ بلندیش، واسه اینکه هیچوقت پشتِ آدم روخالی نمیکنه.

به سلامتی دریا!
نه به خاطرِ بزرگیش، واسه یکرنگیش.

به سلامتی سایه!
که هیچوقت آدم رو تنها نمیذاره.

به سلامتی پرچم ایران!
که سه رنگه، تخم مرغ! که دورنگه، رفیق! که یه رنگه.

به سلامتی نهنگ!
که گنده لات دریاست.

به سلامتی زنجیر!
نه به خاطر اینکه درازه، به خاطر اینکه به هم پیوستس.

به سلامتی خیار!
نه به خاطر «خ»ش، فقط به خاطر «یار»ش.

به سلامتی شلغم!
نه به خاطر (شل)ش، به خاطر(غم)ش.

به سلامتی کرم خاکی!
نه به خاطر کرم بودنش،به خاطر خاکی بودنش

به سلامتی پل عابر پیاده!
که هم مردا از روش رد میشن هم نامردا !

به سلامتی برف!
که هم روش سفیده هم توش.

به سلامتی رودخونه!
که اونجا سنگای بزرگ هوای سنگای کوچیکو دارن.

میخوریم به سلامتی گاو!
که نمیگه من، میگه ما.

به سلامتی دریا!
که ماهی گندیده هاشو دور نمیریزه.

میخوریم به سلامتی اون که همیشه راستشو میگه.

به سلامتی سنگ بزرگ دریا!که سنگای دیگه رو میگیره دورش.

به سلامتی بیل!
که هرچه قدر بره تو خاک، بازم برّاقتر میشه.

به سلامتی دریا!
که قربونیاشو پس میآره.

به سلامتی تابلوی ورود ممنوع!
که یه تنه یه اتوبان رو حریفه.

به سلامتی عقرب!
که به خواری تن نمیده.
(عرض شودکه عقرب وقتی تو آتیش میره و دورش همش آتیشه با نیشش خودش میکُشه که کسی ناله هاشو نشنوه)

به سلامتی سرنوشت!
که نمیشه اونو از “سر” نوشت.

به سلامتی سیم خاردار!
که پشت و رو نداره.

به سلامتی همه اونایی که دوسشون داریم و نمیدونن، وهمه اونهایی که دوسمون دارن و نمیدونیم. وبه سلامتی همه اونهایی که دوستشون داریم و میدونن.

بعضیاش بیمزه است. بعضیاش باحاله. بعضیاشم منو یاد قدیما می اندازه به خصوص این آخری که تکیه کلام عمو رضا بود.

منبع: وب

عکس هایی از موزه هوانوردی آلبرتا

 

 

این چند تا عکس را گذاشتم که دوستان سر میزنند حوصله شون سر نره.

Hello world!

سلام بر دنیای مجازی و اهالیش. من وبلاگ نویس نیستم و فقط میخوام از این صفحه برای ثبت موضوعات مورد علاقه ام که ممکنه برای بقیه هم جالب باشه استفاده کنم.

فارسی نوشتن با صفحه کلید انگلیسی هم آدمو سرویس میکنه!

تا بعد.